Furries (2)

Dear international Furries,

Thank you for visiting www.fotomannetje.blogspot.com in bewilderingly large numbers over the recent days. From Poland to the UK and even Heerlen you have been visting this site in search of information about Furries.

I am sorry. I am not a furry. Nor can I provide you with additional information on furries on this point in time. Hell, all I know they're just a bunch of slightly disturbed yet mildy entertaining cross-dressers, displaying visually interesting coping behaviour. If you are one of them, I respect you. As a person errr rabbit I mean.

However, as site admin and genuinely open minded person, I would really like to cater to your needs. So leave a comment with your desires and more info on the hairy subject just might appear in the near future. Thank you for your attention. Now zip up and have a prosperous life!




p.s. if you are Ken or Stacy, I have used your picture as "citation" as defined by copyright law. If you object to your picture being used here, of you're just not into tigers anymore, drop me a line and I'll change the picture.

Boulder-cam

En zo filmt de BBC dus olifanten (Elephants - Spy in the Herd, 2003): Met een op afstand bestuurbaar wagentje, dat er uitziet als een olifanten-turd. Misschien dat vriend H. zijn BMW eens wil uitlenen voor een reportage over tandartsen in Heemstede? Nog meer suggesties voor camou-cams dumpt u in de comments.

Designporno

ik zag hem staan en voelde me alsof ik recht in het bovenste schap in een benzinestation keek. Als Mies van der Rohe en Gispen elkaar ooit in een schimmige kroeg waren tegengekomen, hadden ze misschien na een jenever of acht tegen elkaar gezegd: zullen we voor de grap een keer samen een meubeltje in elkaar flansen dat van ons allebei wat heeft en dat dan schaamteloos verkopen. Maar dan voeren we het uit in echt heeel goedkoop kunstleer en met brakke chromen buisjes, haha. Welnu, als dat echt ooit heeft plaatsgevonden, luisterde er vast een Chinees mee. Voor minder dan de prijs van een goede Kantonese maaltijd voor twee is dit prachtvol brokje designporno achter mijn bureau terecht gekomen. Kek, wat!

Introducing: "furries"

Het mooie van fotoredacteur zijn is dat je ongewild nogal wat stompzinninge informatie tot je neemt. Een beste knaap die mij nog pakt met triviant (uitdagingen? brief op nummer 5682 naar red.). Zo weet ik sinds net en u over twintig seconden wat "furries" zijn. Ik citeer Corbis: "Furries (aka fursuiters) are people who identify with animals or animal characters and dress up in their likeness. Most of them live in the United States, closely followed by Germany, Japan and England. Some dress up for laughs, some do it for work, as mascots, and others are obsessed by anthropomorphism- they have yet to outgrow childhood cartoon characters."

De babbelbox staat vandaag in de bokkenbuurt en vraagt: "Als welk tekenfilmkarakter verkleed zou u graag in de sneltram willen zitten?"


(c) Corbis / Mike Peterson, 2001

Wat men wil

Na een 'petit blogopause' in verband met liefde en muziek, meld ik me aan het front. En voordat ik mijzelf de obligate vraag kon stellen, wat het volk eigenlijk wil van mij (helemaal niets natuurlijk), stuimelde ik op een prachtig projectje dat precies die vraag stelde: wat wil het volk zien aan kunst? In dit geval schilderkunst. Russissche kunstenaars deden jarenlang panelonderzoek om het ideale schilderij samen te stellen op basis van voorkeuren van den gewoonen mensch. Wat blijkt: het volk wil op-nummer-geschilderde Rossiaanse landschappen. Behalve de Nederlander. Die heeft -geoefend in ondergaan van marktonderzoek als hij is - politiek correct geantwoord dat 'abstract op zijn tijd ook wel ok is'. Enfin, klik dan! (en niet zeuren dat ie oud is. Ik moet weer een beetje inkomen)






















Dit wilt U aan de muur.

Baby-gami

*KJ-alert (post met moeilijke woorden)

Vanmiddag in de ramsj overviel mij een oprechte en diepgevoelde twijfel. Zeker tien minuten stond ik daar in de zaterdagse drukte te dralen voor de kassa. In mijn linkerhand had ik "De Evolutie van de Vrije Wil" van Daniel Dennett. In mijn rechter "Baby-gami, Baby Wrapping For Beginners".

Aan de ene kant hadden we Dennett de erudiete filosoof, in Nederland ondere andere bekend van zijn bijdrage aan Een Schitterend Ongeluk van de VPRO. In het boek presenteert hij een denkkader voor de evolutionaire wortels van vrije wil en moraal. Aan de andere kant het standaardwerk over de combinatie van eeuwenoude bakertechnieken en Japanse vouwkunst. De gids die een groot scala aan wikkels voor pasgeborenen biedt, succes verzekerd. Twintig technieken tot in de haarvaten uitgelegd, met als hoogtepunten 'de Picknickwikkel' (voor de onrustige baby tijdens een dagje uit) en de 'Cadeauwikkel met satijn en tule' (voor als je in de stemming bent voor iets feestelijks). Aan de fotografie in het gidsje lag het niet. Deze deed mij mijmeren over de productfoto's die ik ooit eens mocht verzorgen voor Wok to Go. De garnalenbami en garnalenbamisoep spatte in mijn foto's eveneens als kleurrijk glinsterend oogsnoep van de witte achtergrond.

Wat mij uiteindelijk deed beslissen om toch maar Dennett mee te nemen was het plotse inzicht dat baby-gami een fratserig verzinsel is van verveelde wereldangstige volwassenen die hun gemankeerde identiteitsontwikkeling projecteren op de baby. Enfin, oordeelt u zelf. Baby-gami: u las het hier eerst!

Running the numbers

Fotomannetje was gezakt voor de blaastest bij de dokter en moet nu een week lang meer pillen slikken dan Mental Theo op Terschelling. Het voordeel van deze pillencocktail is dat eventuele onopgemerkte bacteriȅle infecties het zeker gaan afleggen. Een nadeel blijkt -en ik citeer de Packungsbeilage- "mogelijke reacties van slijmvlies van vagina of anus." Dat is dus vijftig procent kans en dat is te veel. Ik ga leverworst eten en hou jullie op de hoogte. Kijken jullie ondertussen even naar Chris Jordan's: Running the Numbers - an American Self-Portrait