Introducing: "furries"

Het mooie van fotoredacteur zijn is dat je ongewild nogal wat stompzinninge informatie tot je neemt. Een beste knaap die mij nog pakt met triviant (uitdagingen? brief op nummer 5682 naar red.). Zo weet ik sinds net en u over twintig seconden wat "furries" zijn. Ik citeer Corbis: "Furries (aka fursuiters) are people who identify with animals or animal characters and dress up in their likeness. Most of them live in the United States, closely followed by Germany, Japan and England. Some dress up for laughs, some do it for work, as mascots, and others are obsessed by anthropomorphism- they have yet to outgrow childhood cartoon characters."

De babbelbox staat vandaag in de bokkenbuurt en vraagt: "Als welk tekenfilmkarakter verkleed zou u graag in de sneltram willen zitten?"


(c) Corbis / Mike Peterson, 2001

Wat men wil

Na een 'petit blogopause' in verband met liefde en muziek, meld ik me aan het front. En voordat ik mijzelf de obligate vraag kon stellen, wat het volk eigenlijk wil van mij (helemaal niets natuurlijk), stuimelde ik op een prachtig projectje dat precies die vraag stelde: wat wil het volk zien aan kunst? In dit geval schilderkunst. Russissche kunstenaars deden jarenlang panelonderzoek om het ideale schilderij samen te stellen op basis van voorkeuren van den gewoonen mensch. Wat blijkt: het volk wil op-nummer-geschilderde Rossiaanse landschappen. Behalve de Nederlander. Die heeft -geoefend in ondergaan van marktonderzoek als hij is - politiek correct geantwoord dat 'abstract op zijn tijd ook wel ok is'. Enfin, klik dan! (en niet zeuren dat ie oud is. Ik moet weer een beetje inkomen)






















Dit wilt U aan de muur.

Baby-gami

*KJ-alert (post met moeilijke woorden)

Vanmiddag in de ramsj overviel mij een oprechte en diepgevoelde twijfel. Zeker tien minuten stond ik daar in de zaterdagse drukte te dralen voor de kassa. In mijn linkerhand had ik "De Evolutie van de Vrije Wil" van Daniel Dennett. In mijn rechter "Baby-gami, Baby Wrapping For Beginners".

Aan de ene kant hadden we Dennett de erudiete filosoof, in Nederland ondere andere bekend van zijn bijdrage aan Een Schitterend Ongeluk van de VPRO. In het boek presenteert hij een denkkader voor de evolutionaire wortels van vrije wil en moraal. Aan de andere kant het standaardwerk over de combinatie van eeuwenoude bakertechnieken en Japanse vouwkunst. De gids die een groot scala aan wikkels voor pasgeborenen biedt, succes verzekerd. Twintig technieken tot in de haarvaten uitgelegd, met als hoogtepunten 'de Picknickwikkel' (voor de onrustige baby tijdens een dagje uit) en de 'Cadeauwikkel met satijn en tule' (voor als je in de stemming bent voor iets feestelijks). Aan de fotografie in het gidsje lag het niet. Deze deed mij mijmeren over de productfoto's die ik ooit eens mocht verzorgen voor Wok to Go. De garnalenbami en garnalenbamisoep spatte in mijn foto's eveneens als kleurrijk glinsterend oogsnoep van de witte achtergrond.

Wat mij uiteindelijk deed beslissen om toch maar Dennett mee te nemen was het plotse inzicht dat baby-gami een fratserig verzinsel is van verveelde wereldangstige volwassenen die hun gemankeerde identiteitsontwikkeling projecteren op de baby. Enfin, oordeelt u zelf. Baby-gami: u las het hier eerst!

Running the numbers

Fotomannetje was gezakt voor de blaastest bij de dokter en moet nu een week lang meer pillen slikken dan Mental Theo op Terschelling. Het voordeel van deze pillencocktail is dat eventuele onopgemerkte bacteriȅle infecties het zeker gaan afleggen. Een nadeel blijkt -en ik citeer de Packungsbeilage- "mogelijke reacties van slijmvlies van vagina of anus." Dat is dus vijftig procent kans en dat is te veel. Ik ga leverworst eten en hou jullie op de hoogte. Kijken jullie ondertussen even naar Chris Jordan's: Running the Numbers - an American Self-Portrait

Een plaat en zijn verhaal (3)

Deze keer geen kwis maar pointe-loze informatie. Op de foto: tamelijk zielige dromedarissen in Jemen met huidproblemen. De eenbultige vrienden in kwestie zijn wat lafjes geworden van het eten van allerhande zwerfafval. Totaal onkewle Leenbakker-motiefjes beschermen hun kwetsbare ruggetjes tegen de zon. Deze foto had ik willen maken.

(c) George Steinmetz / Hollandse Hoogte, 2004

A most inconvenient truth

de lekkerste frikandel met mayo nuttig je op een lege parkeerplek bij een benzinestation in het Groene Hart, naast je auto waarin camera en statief klaarliggen om nog meer schreeuwerige industrieterreinen vast te leggen in felrealistische kleuren.

Fijne pasen iedereen, ik las dat het 25 graden wordt.

laffe weekendlink: zwemmende dictators

Jaaaa, druk hier hoor en als ik mijn ogen sluit zie ik Randy de laatste ronde schreeuwen, dus even een gemakzuchtig retro-linkje naar Panzerfaust voor een exposé rond het fenomeen 'foto's van zwemmende dictators'.

Zwemmende dictators